03 juin 2014

needs & wants


Porque necesitar es malo y doloroso
y aún así necesitamos, y pedimos a la nada un algo
y el eco se vuelve un todo.

Ese eco que rebota y aplasta...

21 mai 2014

Pulsiones

 

Quién le hubiera dicho a esa joven que en un futuro caería al suelo por lo mismo que antes la elevaba al cielo. 
La belleza de la muerte, cuando sólo tienes vida, puede atraer a todo adolescente perdido. 
La belleza de la vida, cuando te hablan de muerte, puede aclarar el sentido de la existencia. 

Si ese ángel viniera ahora a buscarme, sabría mi respuesta...
Esperando que las voces y los miedos se acallen.

21 avril 2014

cuentaselo a mi cabeza...

Imaginar un futuro del pasado... 

"mucho más que el latir de la memoria
me interesa el olvido
ahí se esconde lo que no quisimos
convertir en cristal..."
Julián Grimau

12 avril 2014

Simplifying

"Para mí, ser feliz no es tener una vida distinta a la que tengo, es entrar completamente en la que tengo; no es protegerse del dolor o la desgracia, es integrarlos en las tramas de la existencia. Con la misma vida puedes ser feliz o desgraciado; es una actitud mental."


Éric-Emmanuel Schmitt

26 mars 2014

tan extraña como tú

«Yo solía pensar que era la persona más extraña en el mundo, pero luego pensé, hay mucha gente así en el mundo, tiene que haber alguien como yo, que se sienta bizarra y dañada de la misma forma en que yo me siento. Me la imagino, e imagino que ella también debe estar por ahí pensando en mí. Bueno, yo espero que si tú estás por ahí y lees esto sepas que, sí, es verdad, yo estoy aquí, soy tan extraña como tú.»

—Frida Kahlo.

11 janvier 2014

When you let her go...

Only miss the sun when it starts to snow...

25 décembre 2013

A dream, a dreamer

A vegades desitjo el cel i em costa conformar-me únicament amb la terra.

13 décembre 2013

en cage...

 

Les oiseaux qu'on met en cage
Peuvent-ils encore voler?
Les enfants que l'on outrage
Peuvent-ils encore aimer?
J'étais comme une hirondelle
J'arrivais avec le printemps
Je courrais par les ruelles
En chantant des chants gitans
Viens me sauver de la corde
Viens écarter mes barreaux.


Notre Dame de Paris

07 novembre 2013

Memories

Echando de menos... el recuerdo.

06 novembre 2013

sin respuesta, con preguntas...

Esperar algo de alguien es un error, esperar que te quieran y muestren interés en los momentos difíciles es error abismal, ... No siempre estan los que imaginabas que estarían y a veces, ese sólo hecho, ya produce que esa tristeza inicial augmente por un tema añadido, por la incomprensión, ... en definitiva, por esperar algo, cariño tal vez, preocupación quizá, interés, ... de alguien importante.
Así que, NO, no quiero añadidos y a veces es mejor tomar el toro por los cuernos y dar el primer paso para cerrar puertas, puertas que sólo dan al vacío, puertas que al mantenerlas abiertas sólo hacen que permitir que el frío entre y todo se hiele, que todo se vuelva de un azul grisáceo deprimente. 
Dejar la puerta abierta por si algún día vuelve a aparecer el calor, es absurdo, más que nada porque puedes morir en el intento o hundirte en la miseria de tu ser.  
Pero realmente cerrar no es fácil y una vez has dado el portazo y has puesto hormigón en toda la pared, empiezan las preguntas. Te quedas analizando si no estás siendo demasiado radical, si no has cerrado demasiado rápido, si todavía acabaran llamando, si no estarán ahí detrás y no te das cuenta, ... te quedas preguntando y preguntando el por qué de muchas cosas, el sentido de las tuyas...
El mayor mal de tener preguntas es no obtener respuestas.


04 novembre 2013

La familia

Saber-te lluny... quina impotència quan la família està malament i tu ets tan lluny. Quina frustació descobrir que allà on aportaves una mica de calma i pau en els vells temps, ara no hi aportes res i tot comença a enfonsar-se.
Quina angoixa pensar que no pots cuidar dels teus, de la teva familia, que no pots abraçar, que no pots mirar als ulls, que no pots sentir-te amb la calma d'estar fent alguna cosa per ells.
A milers de quilòmetres i volen estar tan aprop.
I en aquest tros de terra, on el dia comença més tard, la vida continua a un nivell frenètic i quan deixo lliure un somriure, un moment de felicitat, ... sento la culpa, sempre la culpa per no sentir-me allà i no acompanyar el neguit.


04 juillet 2013

20 mai 2013

Caress not found


Amb ganes de caricies...
... frustació

25 février 2013

I live and I learn

I will be fine cause I live and I learn...

Hay días de todo, días en que no quisiera levantarme y otros en que sólo veo nuevas oportunidades. Sé que estoy aprendiendo, sé que estoy en proceso de cambio, ... sé que me queda mucho camino y que ni tan siquiera sé dónde está mi casa pero sé que todo acabará bien porque viviendo aprendo a ser yo, a encontrar mi sitio y a no repetir errores. Y aunque sea una lucha dura, intensa, pavorosa, todo es en favor de la asertividad y nada tendría que pararme, ni yo misma ni mis múltiples estados de ánimo.
Seguiré buscando para seguir encontrando... 

22 novembre 2012

Parlant amb les estrelles

Iaia, abans pensava que la meva vida seria perfecte, sense maldecaps ni desil·lusions, sense llàgrimes. Pensava que l'amor em copsaria de tal manera que tot seria extraordinari. Pensava en una espècie de món on la música sona, on els colors s'intensifiquen, on cada gota de vida passa pel meu costat... però iaia, ara em veig ballant enmig d'una foscor que m'acobarda, no trobo il·lusió, ni ganes de vida, tot fa pujada i tot és confusió i tristesa i soledat i dolor i ràbia... 
I ara, et busco... busco aquella protecció, aquella mirada, aquella pell... et busco en tot, en les meves accions, en les meves decisions, en els meus dubtes, et busco i et busco però no et trobo...

22 août 2012

pasando el tiempo sin pasar


El tiempo pasa mientras pasas el tiempo analizando tus acciones:

Nunca lo bueno es suficientemente bueno y lo malo siempre es demasiado malo. 

Vendran tiempos en que no tenga tantos dolores de cabeza con mi sólo ser...o eso (des)espero

hablaba de mi...

...consentida, pobre de mente, cobarde, felizmente triste, agridulce, miedosa, desconfiada, sola, incomprendida, ambivalente, perdida, acompañada, blanco, acunada, sumisa, encontrada, confusa, negro, divertida, mascara, vulnerable, sensible, dedo, atontada, sin vida, culpable, tristemente feliz, engañosa, sin maldad malvada, atrevida, niña, manipulable, complicada, acertada, dormida, segura, clara, perezosa, sincera, invisible, atacante, insegura, angustiosa, dañina, credula, agua turbia, desconocida, curiosa, desencantada, mimosa, amigable, necesitada, senzilla, audaz, imbècil, nunca roca, equivocada, esto y aquello: todo, dèbil, vaga, soñadora, imposible, buena, seca, callada, alegre, angel endemoniado, ensimismada, erronea, dudosa, visible, un no, un si, asustada, esperanzada, ...

A la vida no quiero pedirle nada excepto que me haga constante. Sólo una. Que mi cabeza no quiera todo, que mi cuerpo no haga nada, que mi sombra no me anule.

No quiero gentes que me indiquen como soy, que me escriban el camino, ... quiero el mío siendo una constante, una única mente para un único acto.

Sólo quiero ser una constante.

que el vent se m'emporti...

A vegades és odiosdoloros haver de conviure amb mi mateixa.

Hi ha dies que m'és tan fàcil entendre'm, conèixer els meus errors, reconèixer el que vull... i d'altres en que tota una nit no és suficient per saber que em passa pel cap, que necessito, cap a on tiro, ...

El negatiu de tot plegat no és només el neguit per la meva ambivalència en les coses o la meva preocupació. El negatiu de tot plegat és el que comporta que jo sigui com sóc i faci el que faig: dolor, rabia, impotencia, ... fer renèixer la pena en els altres i, en mi, llavors, arrossegar culpa i tristor, merescuda... 

M'agradaria comprendre'm i pensar com penso, que al cap i a la fi no tinc intenció de fer mal... però de que serveix... si el mal es fa.

Vull calma, la meva, la del meu cap, vull la serenor de les coses, voler sempre el mateix... o que el vent se m'emporti.

07 juillet 2012

Laberinto particular

Mi corazón enjuto no puede latir, le cuesta... está paralizado por el miedo, por el devenir de las cosas.
Mi razón en cambio no para, haciendo añicos mi cerebro. Despiadada verdad la que me sucumbe, ganas de ilusión las que me matan.
Quiero quedarme quieta, quedarme donde estoy... quiero huir, alejarme... ambiguedades tan claras y tan comprensibles, tan amargas y tan desoladoras...
No quiero dar demasiadas explicaciones, no quiero marcarme un tiempo, no quiero que la gente pregunte si ya esta, si todo termino o para cuando... no quiero preguntarme que estoy esperando, ni que paso debo dar mañana... no quiero consejos, no quiero otra realidad otro punto de vista, quiero vivir mi tiempo y a la vez quiero no vivirlo.
Dónde estan mis fuerzas? Acaso las tuve alguna vez? Me quemo, me caigo de tanta esperanza y tanta ilusión, me caigo de tanta decepción, ...
Y si desaparezco... adónde voy? Y si me quedo... que me depara? Lo mismo? Lo mejor?